Myanmar Blog » Articles, Notes » ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ

ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ

ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္မွာ အုတ္က်ိဳးသယ္- မဆလာရြက္ တဲ့ အလုပ္သမေလး တစ္ေယာက္ ေန႔စားခ တစ္ရက္ သုံးေထာင္ရတယ္။ သူ႔အသုိက္အျမဳံကေန လုပ္ငန္းခြင္ကုိေရာက္ဖုိ႔ ဘတ္စ္ကားခက အသြားအျပန္ တစ္ရက္ ေျခာက္ရာကုန္တယ္။

ဒါေတာင္ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္ကေန သူ႔အိမ္ကုိ ႏွစ္ဖာလုံေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လုိ႔။ ဆုိက္ကားငွားစီးရင္ အသြား အျပန္ တစ္ေန႔ ေလးရာကုန္မယ္။

ေန႔တြက္လုပ္အားခရဲ ႔ သုံးဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းက အဲသလုိ ဘာမဟုတ္တဲ့ ခရီးစားရိတ္ေအာက္မွာ စုန္းစုန္းျမဳပ္သြားရွာတယ္။

ေန႔လည္စာ ထမင္းဟင္း ျဖစ္သလုိ စားအုံးေတာ့ ေျခာက္တီးေျခာက္ခ်က္ လမ္းေဘးဆုိင္က တစ္ခါျပင္ ငါးရာ..။ တစ္ေန႔ ႏွစ္နပ္.. မနက္ေစာ ဘရိတ္မဖတ္ရင္ေတာင္မွ.. ၀င္ေငြရဲ ႔ ေနာက္ထပ္သုံးဆယ္ရာႏႈန္း ပ်က္ပ်က္ျပဳန္း ရျပန္တယ္။

မုန္႔ပဲသေရစာေလး ဘာေလးညာေလးစား- လမ္းေဘးပုံေရာင္းတဲ့ ဘာေလးညာေလး တစ္ရာဖုိးႏွစ္ရာဖုိး ေကာက္ကုိင္

လုိက္ျပန္ေတာ့.. အလုပ္ကအျပန္ သူ႔အိပ္ေထာင္ဟာ အလာကလုိပဲ ေဟာင္းေလာင္း။

အုိစာမင္းစာေ၀းလုိ႔- လတ္တေလာႏွာေစးေခ်ာင္းဆုိး ျဖစ္ရင္ေတာင္ လမ္းေဘးေဆးဆုိင္က စပ္ေဆးတစ္ခြက္စာ ၀ယ္ေသာက္ဖုိ႔ သူတုိ႔အတြက္ ခဲယဥ္းလွတယ္။

မနက္လင္းတာန႔ဲ- ျခံ၀က တုိးေ၀ွ႔ထြက္- စားက်က္ကုိသြား- စားေသာက္ျပီး ညေနေစာင္းတာနဲ႔ ဗုိက္၀၀-မ၀၀ ျခံထဲ ျပန္ ေမာင္းသြင္းခံရတဲ့ ကြ်ဲေတြ၊ ႏြားေတြနဲ႔ (မႏႈိင္းေကာင္းေပမယ့္) သူတုိ႔ဘ၀ သိပ္မကြာေတာ့ သလုိပဲ။

တစ္ရက္ ေငြသုံးေထာင္ဆုိတာ သူတုိ႔အတြက္ မေသရုံတမယ္ survival earning အဆင့္ပဲ ရွိတယ္။

ဒါေတာင္ တစ္လရက္သုံးဆယ္နဲ႔ တြက္ရင္ သူတုိ႔လစာက.. ကုိးေသာင္းေလာက္ရွိတယ္။ ပိတ္ရက္အေနနဲ႔ တစ္ပတ္ တစ္ရက္ေလာက္ နားအုံးေတာ့ တစ္လ ရွစ္ေသာင္း၀င္းက်င္- ေဒၚလာတစ္ရာနီးပါး ၀င္ေငြပဲ။

ျမန္မာျပည္က ေစ်းခ်ိဳတဲ့ လုပ္အားခကုိ ေမွ်ာ္ေတြးျပီး လာေရာက္ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံသူေတြအေနနဲ႔ သူ႔၀န္ထမ္းကုိ တစ္လ ေဒၚလာတစ္ရာအထက္ ပုိမေပးႏုိင္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ labor intensive industry ေတြျဖစ္တဲ့ အထည္ခ်ဳပ္ စက္ရုံ၊ ဖိနပ္စက္ရုံ၊ ပီနံအိတ္စက္ရုံေတြမွာ ရွိတ့ဲ၀န္ထမ္းအင္အားက ေထာင္ခ်ီေနတာမုိ႔.. တစ္ေယာက္ကုိ ေဒၚလာငါးဆယ္ေလာက္ တုိးေပးရင္ကုိပဲ တစ္လတစ္လ ေဒၚလာ သိန္းဂဏန္းေလာက္ အပုိေဆာင္းသြားမွာမုိ႔ သူတုိ႔အတြက္လဲ မ်က္ျဖဴဆုိက္တဲ့ကိန္းပဲ။

ဒီၾကားထဲ စက္မႈဇုန္ေျမေစ်းက စၾကာ၀ဠာမွာ အမ်ားဆုံးေလာက္ ျဖစ္ေနေတာ့.. ေဒၚလာသန္းဂဏန္းေလာက္နဲ႔

ျမန္မာျပည္လာတဲ့ FDI (foreign direct investment) ေတြခမ်ာ့ ေျမေစ်းနဲ႔တင္ ပါလာသမွ် နိဌိတံသြားမွာမုိ႔ ေအာင္ျမင္စြာ တခ်ိဳ ႔ဆုတ္ခြါသြားၾကတယ္။

တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ရွိျပီးသား စက္ရုံအလုပ္ရုံေလးေတြကုိပဲ ႏွစ္တုိႏွစ္ရွည္ငွားရမ္းျပီး တခ်ိန္ေကာင္းလာႏုိးနဲ႔ စိတ္လက္ရွည္ရွည္ထားျပီး ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံတုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ လုံေလာက္တဲ့ စက္မႈ လွိဳင္းလုံးအထိေတာ့ ျဖစ္မလာပါ..။

ဒီလုိပဲ က်ီးနဲ႔ဖုတ္ဖုတ္ ဟုိနားဒီနား စက္မႈဇုန္တစ္ခြင္ ဟုိတစ္စဒီတစ္စ မီးခုိးအူတာေလာက္ထက္ မပုိဘူး။

အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြဖက္ကလဲ မေသရုံတမယ္လုပ္ခလစာကုိ မက္ေလာက္စရာလုိ႔ မျမင္ေတာ့ စိတ္ပါလက္ပါ အလုပ္ကုိ အားထည္႔လုပ္တာမ်ိဳး ရွိမလာေတာ့ဘူး။ အခု စိတ္မပါ.. အခုထြက္တယ္။ အလုပ္ရွင္ အလုပ္သမား သေဘာတူစာခ်ဳပ္ ဘယ္လုိပဲ ရွိရွိ .. ဂရုကုိ မစုိက္ဘူး။

ေန႔စဥ္ဘ၀ေတြက ထြက္ေပါက္မဲ့ျပီး မြန္းက်ပ္ေနၾကေတာ့ .. ဒီေန႔ပဲြလမ္းသဘင္ရွိရင္.. တစ္ရပ္ကြက္လုံး အလုပ္မသြားဘူး။ ဘုရားပဲြရွိရင္ တစ္ရပ္ကြက္လုံး ခြင့္မဲ့ပ်က္ကြက္တယ္။ မနက္ဖန္ကုိ သိပ္ေတြးေနစရာမလုိဘူး။ မသကာ ယုတ္စြအဆုံး တစ္ရက္ ထမင္းငတ္ရုံေပါ့..။

ဒီအတုိင္းလဲ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ျဖစ္ျပီး ေနထုိင္မေကာင္းရင္ .. အလုပ္မသြားႏုိင္ ငတ္ေနၾကပဲကုိး။

တခ်ိဳ ႔လဲ ေလာကဓံကုိ ၾကိတ္မွိတ္မေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္တဲ့အဆုံး အလြယ္လမ္းလုိက္ျပီး ကာရာအုိေက-စင္တင္ အႏွိပ္ခန္း ကေန ေနာက္ဆုံး ဖာတန္းမွာ ဂိတ္ဆုံးၾကေတာ့တယ္။

တျခား ဇိမ္ခံစရာလဲ ထူးမရွိေတာ့.. ေမြးရာပါ ဖြားဖက္ေတာ္နဲ႔ သူ႔လင္ကုိယ့္မယား၊ ကာေမသုတဲ့ ကိစၥေတြကလဲ သူတုိ႔ေလာကမွာ သိပ္မထူးဆန္းေတာ့ဘူး။

တုိင္းျပည္စီးပြားေရးက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ထက္ ပိုေကာင္းမလာေသာ္ျငား စက္မႈဇုန္ေတြမွာလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္

က လုံး၀မရွိခဲ့တဲ့ ဖာတန္းက ေပၚေပၚတင္တင္ ျဖစ္ထြန္းလာတယ္။

ညေနေစာင္းတာနဲ႔ နီယြန္မီးေရာင္စုံေတာက္ပေနတဲ့ တည္းခုိခန္း အႏွိပ္ခန္း ကာရာအုိေက ဘာညာကိြကြေတြ ႏုိးထလာျပီး စက္မႈဇုန္ရဲ ႔ night-life အျဖစ္ တစ္ညလုံး အသုံးေတာ္ခံေတာ့တယ္။

အရာအားလုံးဟာ လုိအပ္ခ်က္အရ ျဖစ္ေပၚလာၾကတာ လုိ႔ ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ သူတုိ႔ ေပ်ာ္ၾက၊ပါးၾက တာဟာ ၾကိဳးမိန္႔က်ထားတဲ့သူရဲ ႔ ေနာက္ဆုံးအေပ်ာ္မ်ိဳးနဲ႔ သိပ္တူလာတယ္။

ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘ၀က ေမွ်ာ္လင့္စရာ ေလာက္ေလာက္လားလားမရွိ၊ အနာဂါတ္မဲ့၊ ထြက္ေပါက္မဲ့ေနတဲ့ အေျခအေနေအာက္မွာ ပစၥဳပၸန္ကုိတည္႔တည္႔ရွဳျပီး ေနရသခုိက္.. ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတာပဲ ေအးတယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္အေျခခံန႔ဲ ေပ်ာ္သလုိ ေနပစ္လုိက္ၾကေတာ့တယ္။

ဟုိနားဒီနား လူစုလူေ၀းနဲ႔ အုပ္စုဖဲြ႔တာမ်ိဳးလဲ သိပ္လြယ္လြယ္လုပ္တတ္လာတယ္။ တရားတာ-မတရားတာေတြကုိ ထည္႔တြက္စရာရယ္လုိ႔လဲ ဘယ္သူမွ မေတြးခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ ေတြးလဲ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး..။

အရင္းစစ္ေတာ့ တုိင္းျပည္စီးပြားေရးမွာ အဆုံးသတ္တာပါပဲ။ တုိင္းျပည္စီးပြားေရးကလဲ ပဲ့ကိုင္သူကလဲ ေလွာ္ခ်င္သလုိေလွာ္- ပါလာတဲ့ ခရီးသည္ကလဲ ေနခ်င္သလုိေနေနတဲ့ ေလွလုိျဖစ္ေနရွာတယ္။ လုိရာခရီးေရာက္ဖုိ႔ ေ၀းလုိ႔၊ ဘယ္အခ်ိန္ျမဳပ္သြားမလဲဆုိတာကုိပဲ ရင္တမမနဲ႔ ဘုရားတေနရတဲ့အျဖစ္..။

အဲသလုိနဲ႔ မဲြသက္ေတြလဲ ရွည္လုိ႔..။ ဖာသက္ေတြလဲ ရွည္လုိ႔..။ လူ႔တန္ဘုိး- စံႏႈန္း- သရုပ္သကန္ေတြလဲ ယုိင္နဲ႔ လုိ႔..။

ေရႊျမန္မာတုိ႔ ဘ၀မ်ား… ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္း ဆုိက္ရပါ့ ??

by Ko Navana (Notes) on Tuesday, March 19, 2013 at 2:49pm

ko Navana logoKo Navana facebook မွကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Social Bookmarking: del.icio.us:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ digg:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ spurl:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ wists:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ simpy:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ newsvine:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ blinklist:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ furl:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ reddit:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ fark:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ blogmarks:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ Y!:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ smarking:ေရြျမန္မာ ဘယ္လဲ.. ဘာလဲ

Get notified by email when shweDarling.com blog is updated! CLICK HERE!

Leave a Reply - ၿမန္မာလိုလဲ ကြန္မန္ ့ေပးႏုိင္ပါၿပီ

You must be logged in to post a comment.

International Prepaid Cards

ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဖုန္းေခၚၾကမယ္

Burmese-English Dictionary
Featured sites
Myanmar Entertainment
Free Flash Games
Advertise here
Live Search
Categories
Recent Comments
Archives
Myanmar Blogs
Misc.
Korean Friend Finder - Free Sign Up!

web page hit counter